Frøydis Århus

ARTIKLER av Frøydis Århus

Ho som eigentleg ikkje bur her

På nært vis syner Goksøyr & Martens oss livet i familien, og dei gir oss ei presis skildring av einsemd i ei stor teateroppleving.

Udåd i Guds namn

Openberringa er ein fascinerande tekst, og framsyninga viser også svært gode skodespelarprestasjonar, men det manglar noko i scenografien.

Ein ser det ikkje før ein trur det

2 x Medea er ei framsyning som er så stinn av sterke verkemiddel at eg sluttar å bry meg.

Basket of deplorables

Sporvogn til begjær handlar om klasseforakt og bakvende klassereiser, og i denne oppsetjinga gjer ein formidabel skuespillertrio alt for at forteljinga sit.

Det narsissistiske blikket

Gjennom ei post-pornografisk utforsking av tilskodarrolla lukkast Shredder med å skape effektar av underliggjering, men den hadde fortent ei betre dramaturgisk struktur.

Lettvint om ein tungnem

Framsyninga Riksteatret har laga av Tarjei Vesaas sin roman Fuglane er ei grei skuleframsyning som kan fungere godt på turné, men som ikkje i tilstrekkeleg grad grunngjev dei estetiske valga eller mangelen på dei.

Drama i daglegstova

Ho er myteomspunnen, men Ofelia får ikkje mykje taletid hjå Shakespeare. No skal ho få kome til orde. Stueproduksjoner spelar Ofelias versjon av Hamlet heime i stova.

Paleontologi for born

“Vi var her” gjer eit prisverdig forsøk på å knyte band på tvers av generasjonar. Trass i lause tråder det ikkje vert tid til å utforske er dette ei ambisiøs barneframsyning som utfordrar det unge publikumet sitt.

Somatøs sanseframsyning

Somatøs samling er ei framsyning om den brysamme lekamen. Det er parallell verd, ei sanseframsyning heller enn ei danseframsyning der eg berre treng å vere til stades.

Brutal Barbie-leik

Øystein Johansen har laga ei ny framsyning om massemordarar. Denne gongen er det kanadierne som blei kjende som “The Barbie and Ken-killers”, og her blir groteske overgrep satt i eit relieff av Barbie-estetikk.

Den minst etiske fargen

I ei framsyning som er banal, blodig og grunn fell Susie Wang ned på rett side, og dei lykkast med å fylle eit tomrom i norsk scenekunst eg ikkje visste fanst.

Fenomenet Ann Liv Young

Det finnast eit før og eit etter Ann Liv Young. Ho er kompromisslaus og hardtslåande, men toler uttrykket hennar gjentakinga?

Antroposcenekunst

I eit steinbrot på Nesodden retter De Utvalgte lys mot bergveggen og spør kva det er å vere menneske. Dei overgår seg sjølv på det visuelle i denne produksjonen, og under stjernene er det storslått å vere vitne til.

Statsviter sa du?

Tankar frå ein nyutdanna teaterviter i etterkant av teatervitenskapleg dugnad i Bergen.

Klassiker kvalt av konsept

Oppsettinga av stykket Begjær under almene av Eugene O’Neill på Nationaltheatret verkar retningslaus. Der O’Neill sin tekst gjev djupn og breidde til karakterane, blir dei i framsyninga til triste sjablongar.

SISTE SAKER